Post Tagged ‘authenticiteit’

Het begon vrijdagmiddag met een tweet die me opmerkzaam maakte op een gloednieuwe video over hoe communicatie op social media vaak nergens over gaat:

De clip is kort (< 2 min) maar krachtig en een geslaagde parodie op de vele hyperpositieve social media clips over miljarden mensen, berichten en dollars. Die dollars zijn soms echt in de pocket, maar helaas dan wel in die van een louche investeringsbank of van een grijnzende jongeman die er zijn bruiloft mee financiert.

Het verhaal van de nutteloosheid sprak me wel aan, of zou er toch nog nut schuilen in al het nutteloze doorklikken?  Om de film te kunnen verspreiden via mijn curatiepagina over social media, genaamd Business Model Engineering, zocht ik even uit wie de makers waren. Het bleken de mannen en vrouwen van The Poke te zijn, het snelst groeiende humor-netwerk in de UK.

En één blik op hun homepage leidde tot precies één klik en wel op onderstaande Popdust supercut van 75 lib dubs van Call Me Maybe, de zomerhit van de Canadese Carly Rae Jepsen. Het is een liedje dat het op de disco van de basisschool goed doet, zodat mijn dochter er een wel aantal moves bij kon maken, maar hier zien we dat ook oudere jongeren er blijbaar wel pap van lusten:

Halverwege de clip ontdekte ik opeens dat je midden in de clip kunt springen naar de originele bron. Ik kijk blijkbaar niet zo veel YouTube filmpjes, dat ik dat nu pas ontdek. Wow, een soort hyperlinks in virtual video space .. Welk genie bij YouTube heeft dit nu weer bedacht? Fantastisch, zo kun je blijven zappen ..

En voor ik het wist, zat ik naar een paar handen vol lib dub versies het zelfde nummer te kijken. Natuurlijk keek ik eerst naar het origineel, Call Me Maybe van Carly Rae Jepsen en naar de versie met de songtekst.

En opeens drong het tot me door dat het nummer pas een paar maanden oud is. De meeste lib dubs zijn veel recenter en nog geen maand oud. De supercut is van deze week. De recensie op The Poke van donderdag. De Tweet en mijn Curatie van vrijdag en nu dan deze blog. Viral marketing op de linker baan. Wat zou je daar nu mee kunnen doen?

In mijn oogst van doorklikken zat natuurlijk de eenvoudige Flashmob op de Amerikaanse Bentley Campus:

Maar ik was vooral gecharmeerd door de meer artistieke performances, zoals deze a capella vocal cover:

En wacht dacht je van de boeiende Boys van Harvard Baseball 2012 met een week later de spetterende reactie van de SMU Women’s Rowing 2012

En toen viel mijn oog op de link onder de laatste video, waarin het vrouwen roeiteam aandacht vraagt voor het recente verhaal van Monika Korra, een Noorse medesporter van SMU, die het slachtoffer werd van een verschrikkelijk zedenmisdrijf. Door het succes van deze lib dub werd binnen een paar weken na haar moedige testimonial de aandacht van ruim 300.000 kijkers op haar verhaal over het herstelde zelfvertrouwen gevestigd. In haar eigen woorden: ‘I want to be a person that people can look at and say that it’s possible to move on’. Hier werd virale marketing gekoppeld aan een moedige actie!

Ik realiseerde mij opeens dat ik in een paar uur tijd enkele tientallen stappen had genomen, kennis had verzameld en zaken had gecombineerd die me vroeger maanden zouden hebben gekost, als ze al hadden kunnen bestaan. En met het schrijven van deze blog ben ik in staat om binnen één dag full circle terug te komen en te zeggen dat veel op social media misschien wel nutteloos en onzinnig lijkt .. Maar na een aantal freewheel kliks kom je vroeger of later toch weer terecht bij iets zinvols als de bemoedigende woorden van Monika Korra. En omdat al die clicks met de snelheid van het licht gaan, maakt het niet zoveel uit hoeveel het er zijn.

Mijn conclusie is dan ook, dat als je maar snel genoeg spit in de oneindige bergen data en URL’s, je binnen de kortste keren weer op een nuttige goudader stoot. Nut en nutteloosheid wisselen elkaar af als in- en uitademen, als rennen met afwisselend gebruik van je linker- en rechterbeen. Ik wens je een goede jacht op nuttige vondsten. En als genoeg mensen samen jagen, noemen we het viraal ..

Over het Nut van Social Media (update 29 juli 2012)

Twee maanden na de Viral Lip Dubs op het nummer ‘Call Me Maybe’ komen er nog steeds nieuwe versies uit.

Als leukste en meest actuele noem ik hier die van het US Olympic Swimming Team van afgelopen week. Een eerdere originele versie van deze video werd al binnen een paar dagen van YouTube verwijderd op basis van vermeende inbreuk van rechten. Een beetje boel flauw dus. Maar laten we hopen dat deze versie dit bespaard blijft:

En het verhaal van Monika Korra? Die werkt aan een boek over haar vreselijke ervaring. Het boek krijgt de krachtige titel ‘Kill the Silence‘.  We keep you updated …

Life will Never be the Same Again – Peter Hoeve

Wat kunnen we leren van ‘Het Grote Nieuws’ afgelopen weekend? Het nieuws dat er nooit meer nieuws zal zijn? Althans geen ‘News of the World’ oude stijl. Rupert Murdoch heeft zijn knopen geteld en de stekker eruit getrokken. Na 168 jaar trouwe dienst heeft hij zijn krant binnen een week bij het oud papier gegooid. Gewoon zo, alsof het om een oud brood ging. Een aantal mensen verliezen nu hun baan en de abonnees hun krant. Maar de schietschijf van politici en actievoerders is verdwenen. De lont is uit het vuur gehaald en de crisis lijkt voorlopig bezworen.

Murdoch is een ervaren sluwe vos en een succesvol zakenman. Hij weet als geen ander wat het betekent als je op de golven wilt surfen om zo het onderste uit de kan te kunnen halen. Soms krijg je daarbij de deksel op de neus, zoals nu met zijn News of the World. Meestal trekt hij die neus net op tijd weg en beperkt hij de schade om weer op zoek te gaan naar de volgende investering. Waarschijnlijk blijft de schade voor zijn media imperium nu beperkt tot het versneld afschrijven van deze inkomstenbron. Hij heeft zijn verlies genomen en gaat verder.

Vergelijk dat nu eens met Hosni Mubarak in Egypte en Moammar Mohammed al-Qadhafi in Lybië. In tegenstelling tot News of the World bestaan Egypte en Libië nog steeds en hebben zij nog een toekomst voor zich van misschien wel meer dan 168 jaar. Maar de macht van Mubarak en al-Qadhafi is in een paar weken gebroken dan wel gedecimeerd tot een fractie van wat het vorig jaar nog was. Blijkbaar zijn zij niet gewend om als ondernemers soms hun verlies te nemen en opnieuw te beginnen. Zij hadden als ouderwetse idealisten hun identiteit verbonden met de zaak, in dit geval met de glorie van hun land of in ieder geval met de portemonnee van hun eigen stam of familie …

Brand New Day?

En wat zegt het over onze tijd dat het ene ontevreden volk binnen 18 dagen zijn dictator kan afzetten en het andere ontevreden volk binnen twee weken een eeuwenoude krant het voortbestaan onmogelijk kan maken? Blijkbaar zijn authenticiteit, transparantie, maatschappelijke verantwoordelijkheid en klantgerichtheid de rijzende sterren in de wereldwijde (!) normatieve waarden hiërarchie. En we zien dat eeuwenoude instituties onder een toenemende druk staan om hun legitimiteit en toegevoegde waarde onder deze sterren te bewijzen.

Als eindgebruikers hebben we van de diverse instituties die we ‘rijk zijn’ uiteenlopende namen gekregen als: het volk, de inwoners, consumenten, klanten, cliënten, rekeninghouders, patiënten, gevangenen, subjecten en zelfs klapvee. Maar hoe we ook worden genoemd, we zien de laatste tijd dat velen in toenemende mate samenwerken via (oude en) nieuwe media om de instituties te beproeven op hun authenticiteit en maatschappelijke verantwoordelijkheid. En waar nodig worden deze samen met transparantie en klantgerichtheid afgedwongen.

En soms gaat dat dus via een buigen of barsten scenario dat zich binnen enkele dagen ontvouwt. Als het volk mort, is het voor discussie te laat. Als de vuile was op straat ligt, ben je als institutie afhankelijk van de genade van de eindgebruikers … en terecht. De instituties zijn immers opgezet voor de eindgebruikers en hun primaire doel was toch niet om zichzelf koste wat kost in stand te houden? In deze TED Talk – Instituties versus Samenwerken uit 2005 (!) trekt Clay Shirky dit laatste echter in twijfel. Instituties vinden het volgens hem moeilijk om zichzelf als een obstakel te zien. Volgens hem staan we daarom voor een maatschappelijke omwenteling, vergelijkbaar met die welke de uitvinding van de boekdrukkunst veroorzaakte!


Veel oude instituties voelen wel degelijk de druk om zichzelf opnieuw uit te vinden. En bijna overal is wel iets te verbergen. En alle lijken lijken vroeger of later uit de kast te komen, via ex-medewerkers, speurende concurrenten, of doorvragende eindgebruikers. Het wachten is dus, na Egypte, het Midden Oosten en News of the World, op de eerste multinationals die onverwacht en binnen een paar dagen of weken de poorten noodgedwongen moeten sluiten door maatschappelijke druk. En met Shirky mogen we ons afvragen of het niet onvermijdelijk is dat het grootste deel van onze economische wereld vanaf nu op de schop gaat en er een bijltjesdag komt voor de meeste multinationals.